Veenfabriek
Marktsteeg 1 | 2312CS | Leiden
071 3318 054 (MA/DI/DO, 9.30 - 17.00 UUR) |

Ontdekking uitgelicht: Simon Boer


Hierbij stellen we je voor aan een van de drie ontdekkingen: Simon Boer! Wil je meer weten over de andere twee? Lees dan ook de interviews met Niki Verkaar en Gerjan Piksen.



Wat is je naam, leeftijd en achtergrond?

Mijn naam is Simon Boer, ik ben 25 jaar oud en ben geboren en getogen in Arnhem. Uitgebreid getogen overigens, want van m’n geboorte tot aan nu heb ik elke vorm van opleiding in Arnhem gevolgd. Anderhalf jaar geleden ben ik als acteur afgestudeerd aan de Toneelschool, en sindsdien werk ik bij verschillende gezelschappen en heb ik me voor twee jaar verbonden aan de Veenfabriek in Leiden. Als ik er zo over nadenk is dat best een logische stap, want ik heb alleen maar Montessori-achtig onderwijs gehad en zal daarom best een beetje anarchistisch zijn. Zo durf ik de Veenfabriek ook wel aardig te typeren.

Wat kom jij doen bij de Veenfabriek?
Tijdens mijn stage in Space Elevator en de gastlessen op school ben ik verliefd geworden op de Veenfabriek als creatieve, chaotische broedplaats waar alles mag bestaan. Ik had eerder het gevoel dat je een geschoold muzikant moest zijn voor je op de vloer überhaupt een instrument aan mocht raken, maar de Veenfabriek nodigt je uit om binnen je (soms beperkte) mogelijkheden te ontwikkelen. Acteurs krijgen partijen die nog net behapbaar zijn en die ze zich vol overgave eigen kunnen maken; ik denk dat daarom de lijn tussen acteurs en muzikanten zo fluïde is. Trek die filosofie door en je hebt een gezelschap waar men musiceert, knutselt, schrijft, ontwerpt, ofwel: algeheel creatief eigenwijs is. Ik vind dat een ontzettend inspirerende omgeving om in te verkeren; dit is de eerste plek waar ik in de breedste zin kan spelen zonder daarmee m’n acteur-zijn te bevragen.

Wat kom jij brengen bij de Veenfabriek?
Mijn interessegebied is buitensporig breed, en binnen het theater probeer ik vaak nieuwe en betekenisvolle combinaties tussen disciplines te zoeken. Als acteur met ook makersambities neem ik dat uitgebreide vormonderzoek graag het mee proces in. Vooral op het gebied van multimedia en technologie probeer ik veel te innoveren; bij de Veenfabriek wordt daar graag gebruik van gemaakt.

Waarom is een traject zoals de ‘Ontdekkingen’ voor jou waardevol?
Het biedt een grondige kennismaking met de Veenfabriek en haar creatieve geesten; ruimte om je als beginnend acteur verder te ontwikkelen door veel te spelen en eventjes financiële zekerheid en daarmee vrijheid om je als kunstenaar breed te oriënteren.

Waarmee ben je op dit moment bezig? Kun je meer vertellen over je onderzoek?
Op dit moment ben ik me bij de Veenfabriek verder aan het ontwikkelen als muzikaal acteur, zowel uitvoerend als ook componerend. De komende periode ben ik scenograaf en geluidsontwerper bij de afstudeervoorstelling van twee acteurs uit Arnhem, en probeer ik daarnaast een festivalvoorstelling op poten te zetten die via gedachteleestrucs digitale privacy onderzoekt. Daarna ga ik mijn Oerol-ontgroening tegemoet als acteur in de zomervoorstelling van de Veenfabriek, en tot aan het einde van mijn traject houd ik me bezig met mijn onderzoek naar interactief theater op basis van ontwerpstrategieën en spelerspsychologie uit de game-industrie.

Wat is jouw visie als maker en speler?
Als maker denk ik dat ik vanuit een brede interdisciplinaire beheersing makkelijk tot nieuwe vormen kom, en graag het medium bij de boodschap kies in plaats van andersom. Als acteur wil ik met heel veel passie en integriteit zoveel mogelijk mensen, gedachtegoed en goedbedoeld falen gaan belichamen in zoveel mogelijk stijlen, genres en gezelschappen. Spelen is een liefde van me, tot op het punt dat ik als maker vooral voorstellingen wil maken die ik zelf zou willen spelen.

Zijn er kunstenaars of makers die je inspireren?
Stromae, omdat ie op z’n laptopje zelf z’n muziek maakt. De gameproducent Valve omdat die zonder hiërarchie toch marktleider is en werknemers de vrijheid geeft per dag te kiezen in welke functie ze het meeste bijdragen. Peter de Graef die complexe materie naast rationeel volgbaar ook emotioneel voelbaar weet te maken. De Warme Winkel omdat die alles van PR tot locatie tot de voorstelling op eigenzinnige wijze ten dienste stelt van de inhoud. Christopher Nolan omdat hij zoiets abstracts als de relativiteitstheorie van Einstein tot de emotioneelste scène uit een film weet te doen leiden. En zo vast nog wel even voort.

Wat wil jij met jouw werk in de wereld bereiken of aan de mensen vertellen?
Vroeger had ik een wat pamflettistisch beeld van kunst: ik dacht dat je de waarheid zo kon presenteren dat iedereen het ermee eens zou zijn. Onderhand vind ik het belangrijk om verschillende perspectieven te presenteren, als verschillende brillen waarmee je de complexe werkelijkheid kan bekijken. Ik vind het leuk als een karakter écht iets vindt. En dan niet omdat hij de slechterik is, maar gewoon omdat hij dat gelooft en vandaaruit integer handelt: verhalen als oefening in empathie.

Als je een instrument zou zijn, welke dan?
Misschien ga ik zo cheesy zijn om te zeggen dat je als acteur je eigen instrument bent. En met technologie kun je dat dan nog wat bionischer doortrekken. Maar voor the sake of dit interview ben ik wel een triangel. Of een zingende zaag. Maar dan een bas, ofzo.

Wat is de beste voorstelling die je ooit zag?
Boiling Frog door Erik Whien bij Oostpool, geschreven door Peter de Graef. Als tiener heeft dat grote indruk op me gemaakt, dus misschien is het nostalgie. Aan de andere kant vind ik Peter de Graef nog steeds een geweldige denker en verteller, dus ik vermoed dat ik het nog onverminderd mooi zou vinden.

Als er een voorstelling over jouw leven komt, wie moet jou dan spelen?
M’n zus. Maar dan wil ik wel m’n zus spelen.

Met welke muziek kun je helemaal niks?
Op een bepaald moment in de avond begint er op radio 1 of 2 of 3 of Klara o.i.d. een blok hele abstracte muziek: met regen en hamers enzo. Het eerste halfuur heb ik dan niet door waarom ik me steeds getergder en onrustiger voel, tot blijkt dat de experimentele programmering ongemerkt is ingegaan. Ik kan daar meestal niet zo goed naar luisteren. Aan de andere kant stond ik afgelopen zomer in Atlantis vol enthousiasme met een zelfgeknutseld bewegingspak elektronische klanken te produceren in de abstracte compositie Plus-Minus van Stockhausen. Bij de eerste doorloop van dat stuk was Paul Koek behoorlijk ontroerd door onze uitvoering, maar zei ondertussen ook “het is dat ik weet wat het is, anders zou ik er knettergek van worden”. Dat vind ik wel verfrissend: vroeger dacht ik dat andere mensen die abstractie wel snapten en ik niet, nu begin ik te begrijpen dat het als luisteraar veel meer om een open houding gaat en het loslaten van een oordeel over je oordeel.

Wat is je favoriete soundtrack?
The Hours door Philip Glass.

Wat is je favoriete woord?
Moeilijk te kiezen, maar ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om ‘pasgressief’ te pitchen als alternatief voor ‘passief-agressief’.

Wat kunnen heel veel mensen nog van jou leren?
Ik ben een denker maar ook een doener. Daardoor is voor mij de stap van een idee of verwondering naar iets tastbaars makkelijk gemaakt; ik ga gewoon aan het werk en vind al doende uit wat ik wil vertellen en wat het zou kunnen zijn. Als ik er woorden aan moet geven ben ik misschien een speelse perfectionist: uiteindelijk zit ik erg op de details en leg ik de lat hoog, maar ik reken mezelf er nooit op af. Op m’n best ervaar ik alles als spelen: vanuit nieuwsgierigheid iets uitproberen en dan met plezier de plank misslaan.

Wat kun jij nog van heel veel mensen leren?
Beter op m’n energie letten: als ik ergens aan ten onder ga is het waarschijnlijk aan mezelf. Tegenwoordig doe ik hooguit twee projecten tegelijk, maar in m’n enthousiasme loopt dat nog wel eens uit de hand.

Kunnen we je ergens vinden op de sociale media? Zo ja, waar?
Op de Schrödingers kat die Facebook is ben ik Simon Boer. Op Instagram ben ik @nietsimon (verschil moet er wezen). Op het verdere internet heet ik soimon, met zo’n uiteenlopend portfolio dat het bij twijfel waarschijnlijk toch van mij is. Hyves bestaat volgens mij niet meer en als ik nog media over het hoofd zie laat ik me graag informeren over gemiste kansen.

Op de hoogte blijven van De Veenfabriek?

Ja, schrijf me in voor de nieuwsbrief!